Welcome to My Blog

ေသာ္ဇင္(စိန္ပန္းေျမ)
ခံေနလို႔ျဖစ္ပါ့မလားျပဇတ္ရုံအ၀င္၀မွာ အမ်ဳိးသမီးၾကီးတစ္ဦးက အေပါက္ေစာင့္ကို ရုိက္လိုက္လို႔- ဘာျဖစ္လို႔ သူကို ရုိက္ရတာလဲ။-မုိက္ရုိင္းလို႔ပါ။ ကၽြန္မ၀ယ္လာတဲ့ လက္မွတ္ကို ေတာင္းျပီး ဆြဲဆုတ္ ပစ္တယ္ေလ။ျဖစ္နုိင္မယ္ဆုိရင္-ဘူတာသြားခ်င္လို႔ ကားခ ဘယ္ေလာက္ေပးရမလဲ။-သုံးရာပါခင္ဗ်ာ။ အိပ္အတြက္က မယူပါဘူး။- ဒါျဖင့္ အိတ္ကိုပဲ ဘူတာပုိ႔ေပးပါကြာ ငါလမ္းေလွ်ာက္ လိုက္ခံမယ္။စုိးရိမ္သူ-ဟာ သူငယ္ခ်င္း စားေသာက္ဆုိင္ကို မင္းနဲ႕ အတူမေန႔က လုိက္လာတဲ့ေကာင္မေလးက ဘယ္ကလဲ။ ေတာ္ေတာ္ေခ်ာ္တယ္ကြာ။...
တခ်ဳိ႔ေသာသူတုိ႔သည္ အတိတ္ဘ၀ က်ဳိးေပးနည္းေသာေၾကာင့္ စာျဖင့္ ေ၀းရ၏။ စာအုပ္ကိုမခ်စ္။ ၀ါသနာမပါ။ အခ်ိန္မရ။ ၀ယ္ဖတ္ရမွာႏွေျမာ၏။ ထမင္းစားဖုိ႔အလုပ္လုပ္ရင္း အသက္ရွင္သည္။ စာေပ၏တန္ဖုိးကို သူမသိ။ ရရွိနုိင္သည့္ေကာင္းက်ဳိးကို သူမျမင္။ ေငြကိုသာ ခုံမင္၍ဆင္ျခင္တုံတရားနည္းစြာျဖင့္ ဘ၀ကို ခ်စ္ခင္ေပ်ာ္ေမြ႔ေနေတာ့၏။တခ်ဳိ႔ေသာသူတုိ႔သည္ စာအုပ္ကို ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္၏။ တန္ဖုိးထားေလးစား၏။ စာအုပ္ေၾကာင့္ အသိတရားတုိးပြား၏။ ရင့္က်က္ျပည့္၀မႈကို ျဖစ္ေစ၏။ စာအုပ္ကို မုဆုိးသားေကာင္ဖမ္းသကဲ့သုိ႔...

ျပကၡဒိန္ရွိတယ္

Posted by thawzin Sunday, August 16, 2009 1 comments
တစ္ခါက ရြာတစ္ရြာတြင္ စကားအလြန္ ေပါေသာ ေဒၚမယ္မဆုိသူ မိန္းမၾကီး တစ္ေယာက္ရွိေလတဲ့။ ေဒၚမယ္မကို စကားေျပာလြန္းေသာေၾကာင့္ သူ႔ေယာက္်ား ဦးစံေဗ်ာကပင္ ဒဏ္မခံနုိင္ ေဒၚမယ္မ စကားေျပာကို လန္႔ေနရသည္။ကိုစံေဗ်ာဘာလဲေတာ္ သိျပီးျပီးလားမင္းကဘာေျပာလို႔ ငါက ဘာသိရမွာလဲဟု ေမးလွ်င္ ေဒၚမယ္မ စကားေျပာေတာ့မယ္ ၊ ဤသည္မွာ စကားေျပာရန္ အတြက္ နိဒါန္း ပ်ဳိးျခင္းပင္ ၊ဦးစံေဗ်ာ သည္ ထုိဒဏ္ကို မခံလို၍ -“ ေအး သိျပီးျပီး ”ကိုစံေဗ်ာ အေျဖေၾကာင့္ ေဒၚမယ္မ မ်က္ေစာင့္ ထုိးသည္။“ က်ဳပ္ျဖင့္...

Myanmar Date&Month

ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါ