“ ငါ့ထက္ၾကီးသူ ငါ့ထက္လူ ေဘးရန္ခပ္သိမ္း ကင္းျငိမ္းေစ
ငါနဲ႕ တန္းတူ ငါ့အသက္တူ ေဘးရန္ခပ္သိမ္း ကင္းျငိမ္းေစ
ငါ၏ရန္သူ ငါ့ေအာက္လူ ေဘးရန္ခပ္သိမ္း ကင္းျငိမ္းေစ
သတၱ၀ါအားလုံး ေရေျမဆုံးေဘးရန္ခပ္သိမ္း ကင္းျငိမ္းေစ
ၾကီးနုိင္ငယ္ညင္း အခ်င္းခ်င္း ေဘးရန္ခပ္သိမ္း ကင္းျငိမ္းေစ”
အဘုိးရဲ႕ ေမတၱာပုိ႔သံၾကားမွာ မုိးယံ တစ္ေယာက္ ကမန္းကတမ္း အိပ္ယာထရသည္။ ညက အိပ္ယာ၀င္ရာမွာ ေနာက္က်သည္။ ညကရြာမွာ ပြဲေစ်းတန္း ေစ်းေရာင္းရသည္ အလုပ္က ပြဲရွိတုန္း လုပ္သည္မုိ႔ အိပ္ေရး အပ်က္ခံရသည္။ အခုလဲ အေစာထရအုံးမည္။
မုိးယံရဲ႕ အလုပ္က ရြာက ေစ်းမွာ ၾကက္သြန္အိတ္ကို သယ္ေပးရေသာ အလုပ္ျဖစ္သည္။ မနက္ေစာေစာ ေစ်း၀ယ္မလာခင္ ဆုိင္ခင္းက်င္းၾကသည့္ အသက္အရြယ္ၾကီးသူတုိ႔ ထုိၾကက္သြန္ေစ်းသည္ေတြ သယ္ေဆာင္ဖုိ႔က မလြယ္ေပ။ ဒါေၾကာင့္ မုိးယံတစ္ေယာက္ စီးပြားေပါက္ေနရသည္အျဖစ္။
ေက်ာင္းက ဆရာမရဲ႕ အိမ္စာကလဲ အလုပ္လုပ္ရင္း စဥ္းစားရသည္။ သခၤ်ာ ျဖစ္လို႔ သူ႔အေနနဲ႕က ကိစၥမၾကီး ဆရာမ ရွင္းျပအခ်ိန္မွာ နားလည္ေအာင္ နားေထာင္တဲ့ အရည္အခ်င္း မုိးယံမွာ အျပည့္အ၀ရွိသည္။ ဒါေပမယ့္ စာအုပ္ေပၚကိုေတာ့ ခ်မေရး ခ်မတြက္နုိင္။ တြက္ဖုိ႔ အခ်ိန္လဲ မရွိ။ စာအုပ္လဲ အပုိမရွိျဖစ္ေနရသည္။ မုိးယံက အိမ္စာ မလုပ္။ သူမွာ စာအုပ္က ၅ အုပ္ပဲရွိသည္။ တစ္ႏွစ္ စာလုိ႔ ေျပာရင္မွန္လိမ့္မည္။
“ အိမ္စာေတြ ထပ္ၾကမယ္ တပည့္တုိ႔”
ဆရာမရဲ႕ အသံနဲ႕ အတူ ဆရာမ အတန္းတြင္းသုိ႔ ၀င္လာသည္။ မုိးယံတစ္ေယာက္ ထျပီး မႏႈတ္ဆက္မိလုိက္ေပ။ အိမ္စာ ကို ကမန္းကတမ္း ခ်ေရးသည္အျဖစ္။ ေနာက္ဆုံး ျဖစ္လုိ႔ ဆရာမလဲ သတိမထားမိျဖစ္သြားသည္။
“ အတန္းထဲမွာ အားလုံး စာအုပ္ထက္တယ္၊ မုိးယံ မင္းဘာလို႔ စာအုပ္မထပ္တာလဲ”
“စာအုပ္ အသစ္မပါလာလို႔ပါခင္ဗ်”
“ငါနားလည္ျပီး, ေရွ႕ထြက္လာ ေက်ာက္သင္ပုန္းမွာ ထတြက္”
...........................................................................................
“မုိးယံရယ္ ေက်းဇူးတင္လိုက္တာ၊ နင္ ကူတြက္ေပးလို႔သာေပါ့၊ မဟုတ္ရင္ ငါေတာ့ ဆရာမ အျပစ္ေပးခံထိျပီးဟ၊ ဒါေတာင္ နင့္လက္ေရးနဲ႕ တူတယ္ဆုိျပီး ဆရာမက က်စ္ေနေသးတာ၊ မေန႔ညက ငါလဲ ပြဲထဲမွာလည္တာနဲ႕ အိမ္စာလုပ္ဖုိ႔ေမ့ေနတာ။ ေျပာ.... နင္ ဘာစားခ်င္လဲ ငါမုန္႔၀ယ္ေကၽြးမယ္”
“ မုန္႔လဲ မစားခ်င္ဘူး၊ ေက်းဇူးတင္စရာလဲ မလိုပါဘူးဟာ၊ သူငယ္ခ်င္း အခ်င္းခ်င္း ကူညီရမွာေပါ့ဟာ”
“ မရဘူးဟာ၊ နင္က ငါ့ကို သူငယ္ခ်င္း အဆင့္ပဲလားဟ၊ ငါ့မွာျဖင့္ ခင္လုိက္ရတာ၊ အိမ္က တားေနတဲ့ၾကားက အားကိုးတၾကီး ခင္ေနရတာကို နင္အသိအမွတ္မျပဳဘူး၊ ငါအရမ္း ၀မ္းနည္းတယ္”
“ အမေလး၊ မငုိလိုက္ပါနဲ႕ ၾကီးေတာ္ရယ္........၊ စိတ္ၾကီးပဲဟာ.... ကဲ့... ငါ့အတြက္ ဗလာစာအုပ္ အသစ္ တအုပ္၀ယ္ေပးေနာ္.... မုန္႔ဆုိတာ စားလုိက္ရင္ ကုန္သြားေရာ၊ စာအုပ္က စာေရးတုိင္း သတိတရျဖစ္တာေပါ့... အုိေကလား?”
“ အင္း...”
.....................................
ဒီေန႔ ကိုးတန္းမွ ငါးတန္းထိ ေအာင္စာရင္း ထြက္လာသည္။ အားလုံးပဲ ေအာင္ျမင္ၾကလို႔ မိဘတုိင္း စိတ္ေအးေနရသည္။ ပထမ ရသူ၊ ဒုတိယ ရသူေတြကေတာ့ အေပ်ာ္မဆုံးျဖစ္ၾကျပီးေပါ့။ လာမယ့္ ေက်ာင္းသာစုံညီပြဲေတာ္ၾကရင္ မိဘေတြ မ်က္ႏွာပန္း ပြင့္ၾကသလို႔၊ သားသမီးမ်ားလဲ ဂုဏ္ယူ၀င့္ၾကြားစြာနဲ႕ ေပါ့။ မုိးယံဒါေတြ စိတ္၀င္စားဖုိ႔ အခ်ိန္မရ။ ေစ်းထဲသြား အိပ္ထမ္းရအုံးမည္။ ျပီးရင္ ေတာထဲသြား ေပါင္းသင္ရအုံးမည္။ လာမယ့္ ၁၀တန္းၾကီးအတြက္ ေက်ာင္းတတ္ဖုိ႔ ျပင္ဆင္ရအုံးမည္။
အဘိုးနဲ႕ ေျမးကေလး မုိးယံတုိ႔ စား၀တ္ေနေရးက အေဖရဲ႕ ျမင္းလွည္းဖုိ႔နဲ႕ မဖူလုံနုိင္ျဖစ္ရသည္မုိ႔ မုိးယံလဲ ေက်ာင္းစာကို အေရးမစုိက္အားပါ။ အခုတေလာ အဘုိးက မၾကာခဏ က်န္းမာေရးက မေကာင္းျဖစ္ေနသည္။ ေက်ာင္းတတ္ဖုိ႔ စရိတ္ကို မိမိဘာသာ ၾကိဳတင္စုေဆာင္းမိလို႔.... ေက်ာင္းတတ္ရဖုိ႔က မပူရေတာ့။ အေဖလဲ အဘုိးေရာဂါနဲ႕မုိ႔ ေငြကလဲ သူ႔ဘက္မွာ မရွိတာေသခ်ာေနသည္။ အရင္တုန္းကထက္ အလုပ္ကို ပုိလုပ္ရအုံးမည္။
“ဟူး......”
မိုးယံတစ္ေယာက္ေတာ့ သက္ျပင္းခ်ေနမိသည္။ လက္ထဲမွာက ေငြက ၁၅၀၀ သာက်န္ေတာ့သည္။ ဗလစာအုပ္ဖုိး အတြက္ေတာ့ ျပႆနာ၊ စာေရးကိရိယာေတြလဲ အခုမွ ေစ်းပုိၾကီးေနသလား ေအာင့္ေမ့ရသည္။ မိမိကုိယ္တုိင္ ေက်ာင္းအပ္ျပီးလို႔ အပူတလုံးက်သြားသည္။ ေက်ာင္းေဘးနားက စာေရးကိရိယာေရာင္းတဲ့ ဆုိင္အသစ္ေလးေတြ႔ေတာ့ မိုးယံ၀င္ၾကည့္မိသည္။ စာအုပ္ေတြကလဲ အညံစားေတာင္ တစ္ဒါဇင္ ၁၃၀၀ ျဖစ္ေနျပီး၊ တျခားဟာ ၀ယ္ဖုိ႔က က်န္ေသး။ မုိးယံတစ္ေယာက္ စာအုပ္ေတြၾကည့္လိုက္ လက္ထဲက ပိုက္ဆံၾကည့္လိုက္နဲ႕ ေငြမေလာက္မွာ စိတ္ပူမိသည္။
“ဘာလိုခ်င္လို႔လဲ”
ဒီအသံၾကားဖူးသလိုပဲ၊ ေၾသာ္... ဒါ ယြန္းသဇင္ရဲ႕ အသံပဲ။ စိတ္ထဲမွာ ထင္တာနဲ႕ အမွန္တုိင္းပင္။ မိမိစား၀တ္ေနေရးနဲ႕မုိ႔ သူ႔ကိုေတာင္ သတိမရခ်င္ျဖစ္ေနရသည္။ တကယ္ေတာ့ ယြန္းသဇင္က မိန္းမေခ်ာေလးတစ္ေယာက္ပါ။ စိတ္ထားျဖဴစင္တယ္။ ေဟာေဟာ ဒုိင္းဒုိင္းနဲ႕ မွန္တယ္ထင္ရင္ ဇြတ္တရြတ္လုပ္ခ်င္တဲ့သူ။ မိဘကလဲ ရြာမွာက မ်က္ႏွာၾကီးမ်ဳိးေတြေလ။ ဒါေၾကာင့္ မုိးယံနဲ႕ မပတ္သက္ဖုိ႔ အိမ္က ၾကီးမားတဲ့ တားျမစ္ခ်က္ၾကီးကို အေဖအား လူေတြ႔ သတိေပးထားျပီးသားျဖစ္ေနသည္။ ယြန္းသဇင္ မုိးယံနဲ႕ ေတြ႔ရင္ ကေလးအရမ္းဆန္သည္။ ယြန္းသဇင္နဲ႕ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေနၾကတဲ့ ေယာက္်ားေလးေတြ အမ်ားၾကီးပင္။ ဒါေပမယ့္ ယြန္းသဇင္ရဲ႕ အေရးေပးမူကိုေတာ့ မုိးယံ အျပည့္အ၀ရထားသည္။
“ ဟယ္.... မုိးယံ၊ နင္ေနာ္ ေနနုိင္လိုက္တာဟာ တေႏြလုံး ဘယ္ေပ်ာက္ေနတာလဲ၊”
“ေၾသာ္... ယြန္းသဇင္၊ ဒါက နင္တုိ႔ဆုိင္လားဟ၊ ဆုိင္က အသစ္ၾကီးေနာ္”
“အမေလး... ဆုိင္ဖြင့္ထားတာ ၂လေလာက္ရွိေတာ့မယ္၊ ဒါေပမယ့္ အခုမွ ဆုိင္က ေရာင္းအားတတ္မွာဟ၊ အခုမွေက်ာင္းဖြင့္လို႔၊ နင္ဘယ္ေတြေပ်ာက္ေနတာလဲ... ရြာထဲမွာ နင္နဲ႕ေတြ႔မလာလို႔ ငါေတာင္ ရွာမိေသးတယ္။ နင္ရြာမွာကို မရွိဘူး၊ ဟုတ္တယ္မလား”
“ေအးဟ.... ငါဟုိဘက္ရြာက ၾကီးၾကီးအိမ္မွာ ယာခင္သြားကူလုပ္ေနတာ၊ မုန္႔ဖုိးေပးမယ္ဆုိေတာ့လဲ ငါသြားလုပ္ရတာေပါ့ဟာ။ တေႏြလုံး အဲဒီမွာပဲဟ၊ အဲဒီမွာ အဲလို လုပ္ေနလို႔ ငါလဲ ေက်ာင္းအပ္နုိင္တာဟ၊ မဟုတ္ရင္ အိမ္က အဘုိးက်န္းမာေရးနဲ႕ေတာ့ ေက်ာင္းတတ္ရဖုိ႔ မေသခ်ာဘူးေလ”
“ ေက်ာင္းေတာ့ မတတ္ပဲ၊ မေနပါနဲ႕ဟာ၊ ငါ့မွာ နင္ကို အားကိုးေနရတာ၊ ၁၀ တန္းဆုိ စာေတြပုိ ခက္လာျပီး၊ နင့္ကို ပုိျပီး ဒုကၡေပးဖုိ႔ မ်ားမယ္ထင္တယ္ေနာ္”
“နင္ကလဲဟာ က်ဴရွင္ေတြ ယူေပါ့ဟ၊ ဒါမွမဟုတ္ ဆရာေတြ အိမ္ေခၚျပခုိင္းေပါ့။ ၁၀တန္းကေတာ့ အေရးၾကီးတယ္ေနာ္၊ ေၾသာ္.... ငါ့ကို ဗလာစာအုပ္ ၆အုပ္ရယ္ ေဘာပင္၂ေခ်ာင္းနဲ႕ ခဲတံ ၁ေခ်ာင္းေပးေနာ္၊ ဘယ္ေလာက္က်လဲ ေျပာအုံး”
“ ေရာ့ အားလုံး ၁၅၀၀”
“ဟာ... ယြန္းသဇင္၊ ငါ တဒါဇင္လုံး မယူနုိင္ဘူး၊ ျပီးေတာ့ အဲဒီစာအုပ္ေတြ မဟုတ္ဘူးဟ၊ ဒီဘက္က အစိမ္းေလးေတြေလ”
“ ငါ... သိပါတယ္။ နင္ကလဲ ငါေပးတာေလ၊ ယူေနာ္.... မယူရင္ နင့္ကို မေခၚေတာ့ဘူး။ ငါ့စိတ္ကို နင္သိတယ္ေနာ္ မုိးယံ”
“ဟာ... နင္ကလဲ အဲဒါ ငါမွ မ၀ယ္နုိင္တာဟ၊ ျပီးေတာ့ ၁၅၀၀က်ပ္ မကဘူးထင္တယ္”
“ မကလဲ ယူဟာ၊ ငါက ၁၅၀၀က်ပ္နဲ႕ ေပးတာ၊ နင့္ကုိ အခ်စ္ဆုံး သူငယ္ခ်င္းမုိ႔ အလကားေပးလိုက္မယ္ ယူသြား၊ ဟုိမွာ ငါ့အေမ ျပန္လာကျပီး၊ အျမန္ယူျပီး သြားေတာ့”
“ေအး....ဟာ... ငါျပန္ေပးမယ္ အဲဒီတန္ဖုိးနဲ႕ အညီ၊ ငါသြားေတာ့မယ္ ေက်ာင္းဖြင့္မွ ဆုံတာေပါ့ တာ.. တာ”
....................................................................
မနက္က မနက္စာ မစားခဲ့ရ၍ မုိးယံ ဗုိက္အရမ္းဆာေနသည္။ အေျပးကေလး ေလ်ာက္ရသည္ အိမ္ကို။ ဗုိက္ဆာတဲ့ေန႔မွာ အိမ္နဲ႕ ေက်ာင္းက ပုိေ၀းေနသလိုပင္။ ေနာက္ စက္ဘီး ဒုန္းစုိင္းစီးလာတဲ့ အသံၾကားလို႔ ေဘးဆင္းျပီး ဆက္ေလ်ာက္မိသည္။
“ယြန္း..... ဒီစာေလး ယူပါဟာ... ငါနင့္ကို တကယ္ ျမတ္ျမတ္နုိးနုိး ခ်စ္မိတာပါဟာ၊ ယူသြားေပးပါဟာ ေနာ္”
တစ္ေယာက္ အတင္းေပး၊ တစ္ေယာက္ မယူနဲ႕၊ စက္ဘီး အျမန္နင္းေနရသည့္ ယြန္းသဇင္က မုိးယံကို ျမင္ေအာင္ ၾကည့္မိသြားေသးသည္။ မုိးယံလဲ ရပ္ျပီး ၾကည့္ေနမိသည္။ ဗုိက္ဆာတာေတြ ေပ်ာက္သြားသလိုပင္။ စိတ္ထဲမွာ တန္းဖုိးၾကီးၾကီး အရာတခု ေပ်ာက္ဆုံးသြားသလုိလုိ၊ ရင္စုိ႔ကို ဓါး တလက္ အဆုံးထည့္သြင္းလုိက္သလိုလို နာက်င္စြာ ခံစားေနမိသည္။ ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႕ သူတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ စက္ဘီး အျမန္နင္းေျပးေနတာကိုလဲ မျမင္မိေတာ့သလို။
................................................
“မုိးယံ.... ”
မ်က္ရည္ စက္လက္နဲ႕ မုိးယံကို ၾကည့္ေနတဲ့ ယြန္းသဇင္ကို ျမင္ေနမိသည္။
“ ေအး... သူငယ္ခ်င္း ယြန္းသဇင္၊ ဘာအကူအညီေပးရမလဲ၊ ေျပာသူငယ္ခ်င္း”
စိတ္ထဲမွာ မပါပါေပမယ့္ ဟန္ေဆာင္ အျပဳံးနဲ႕ မ်ဳိသိပ္ရင္ ျပန္ေမးလုိက္မိသည္။ နင္မ်က္ရည္ ၀ုိင္းေနတာ ျမင္ေတာ့ ငါတကယ္ ခံစားရတယ္ သဇင္ရယ္...။ ငါက နင့္ကို အျမဲတမ္း ေပ်ာ္ေနျပီး ကေလးဆန္ဆန္ေလးပဲ ျမင္ေနခ်င္တာ။ နင့္ကို ငါမရုိးမသား စိတ္ေတြျဖစ္ေနျပီးထင္တယ္။
“မုိးယံ.... ငါ့ကို စုိးသူေအာင္က ရည္းစား စကား လိုက္ေျပာေနတယ္၊ ငါဘာလုပ္ရမွာလဲ၊ ငါသူကို စိတ္ထဲမွာကို မရွိတာ။ ငါဘာလုပ္သင့္လဲ မုိးယံ... ေျပာစမ္းပါဟာ။ ငါငုိခ်င္တယ္ဟာ”
“နင္ကလဲဟာ သူက စိတ္ကစားျပီး ေျပာတာေနမွာပါ၊ စိတ္ထဲမထားပါနဲ႕၊ တကယ္ဆုိ ဒီအရြယ္က ရည္းစား မထားသင့္ဘူးလို႔ ျပန္ေျပာလိုက္ေပါ့ဟာ”
“မဟုတ္ဘူး မုိးယံ၊ သူအိမ္နဲ႕ ငါ့အိမ္က တအားရင္းႏွီးတာဟ၊ လူၾကီးခ်င္းကလဲ ေနာက္ေျပာင္သလုိနဲ႕ အရြယ္ေရာက္လာရင္ လက္ဆက္ေပးဖုိ႔ ေျပာေနၾကတယ္။”
မုိးယံ ဘာျပန္ေျပာရမည္နည္း။ စိတ္ထဲ အရွိတုိင္း နင့္ကို ငါေျပာခ်င္လိုက္တာဟာ.... ၊ ဒါေပမယ့္ ငါ့ဘ၀ ငါ့အေျခအေနနဲ႕က ဒီစကားကို ေျပာဖုိ႔ အခြင့္အေရးမရွိဘူး သဇင္ရယ္။ ငါ နင့္ကို အရမ္းခ်စ္တယ္ သဇင္ရယ္ စိတ္ထဲမွာ ကိုယ့္ဘာသာေျပာေနမိသည္။
မွတ္သားစရာမရွိတဲ့ ၀တၳဳေတြ ေရးမိေနတယ္ဗ်ာ။ ဆက္ေရးဖုိ႔ အားေပးေနာ္။ ေက်းဇူးတင္ထားမယ္။ အားလုံးကို။ငါနဲ႕ တန္းတူ ငါ့အသက္တူ ေဘးရန္ခပ္သိမ္း ကင္းျငိမ္းေစ
ငါ၏ရန္သူ ငါ့ေအာက္လူ ေဘးရန္ခပ္သိမ္း ကင္းျငိမ္းေစ
သတၱ၀ါအားလုံး ေရေျမဆုံးေဘးရန္ခပ္သိမ္း ကင္းျငိမ္းေစ
ၾကီးနုိင္ငယ္ညင္း အခ်င္းခ်င္း ေဘးရန္ခပ္သိမ္း ကင္းျငိမ္းေစ”
အဘုိးရဲ႕ ေမတၱာပုိ႔သံၾကားမွာ မုိးယံ တစ္ေယာက္ ကမန္းကတမ္း အိပ္ယာထရသည္။ ညက အိပ္ယာ၀င္ရာမွာ ေနာက္က်သည္။ ညကရြာမွာ ပြဲေစ်းတန္း ေစ်းေရာင္းရသည္ အလုပ္က ပြဲရွိတုန္း လုပ္သည္မုိ႔ အိပ္ေရး အပ်က္ခံရသည္။ အခုလဲ အေစာထရအုံးမည္။
မုိးယံရဲ႕ အလုပ္က ရြာက ေစ်းမွာ ၾကက္သြန္အိတ္ကို သယ္ေပးရေသာ အလုပ္ျဖစ္သည္။ မနက္ေစာေစာ ေစ်း၀ယ္မလာခင္ ဆုိင္ခင္းက်င္းၾကသည့္ အသက္အရြယ္ၾကီးသူတုိ႔ ထုိၾကက္သြန္ေစ်းသည္ေတြ သယ္ေဆာင္ဖုိ႔က မလြယ္ေပ။ ဒါေၾကာင့္ မုိးယံတစ္ေယာက္ စီးပြားေပါက္ေနရသည္အျဖစ္။
ေက်ာင္းက ဆရာမရဲ႕ အိမ္စာကလဲ အလုပ္လုပ္ရင္း စဥ္းစားရသည္။ သခၤ်ာ ျဖစ္လို႔ သူ႔အေနနဲ႕က ကိစၥမၾကီး ဆရာမ ရွင္းျပအခ်ိန္မွာ နားလည္ေအာင္ နားေထာင္တဲ့ အရည္အခ်င္း မုိးယံမွာ အျပည့္အ၀ရွိသည္။ ဒါေပမယ့္ စာအုပ္ေပၚကိုေတာ့ ခ်မေရး ခ်မတြက္နုိင္။ တြက္ဖုိ႔ အခ်ိန္လဲ မရွိ။ စာအုပ္လဲ အပုိမရွိျဖစ္ေနရသည္။ မုိးယံက အိမ္စာ မလုပ္။ သူမွာ စာအုပ္က ၅ အုပ္ပဲရွိသည္။ တစ္ႏွစ္ စာလုိ႔ ေျပာရင္မွန္လိမ့္မည္။
“ အိမ္စာေတြ ထပ္ၾကမယ္ တပည့္တုိ႔”
ဆရာမရဲ႕ အသံနဲ႕ အတူ ဆရာမ အတန္းတြင္းသုိ႔ ၀င္လာသည္။ မုိးယံတစ္ေယာက္ ထျပီး မႏႈတ္ဆက္မိလုိက္ေပ။ အိမ္စာ ကို ကမန္းကတမ္း ခ်ေရးသည္အျဖစ္။ ေနာက္ဆုံး ျဖစ္လုိ႔ ဆရာမလဲ သတိမထားမိျဖစ္သြားသည္။
“ အတန္းထဲမွာ အားလုံး စာအုပ္ထက္တယ္၊ မုိးယံ မင္းဘာလို႔ စာအုပ္မထပ္တာလဲ”
“စာအုပ္ အသစ္မပါလာလို႔ပါခင္ဗ်”
“ငါနားလည္ျပီး, ေရွ႕ထြက္လာ ေက်ာက္သင္ပုန္းမွာ ထတြက္”
...........................................................................................
“မုိးယံရယ္ ေက်းဇူးတင္လိုက္တာ၊ နင္ ကူတြက္ေပးလို႔သာေပါ့၊ မဟုတ္ရင္ ငါေတာ့ ဆရာမ အျပစ္ေပးခံထိျပီးဟ၊ ဒါေတာင္ နင့္လက္ေရးနဲ႕ တူတယ္ဆုိျပီး ဆရာမက က်စ္ေနေသးတာ၊ မေန႔ညက ငါလဲ ပြဲထဲမွာလည္တာနဲ႕ အိမ္စာလုပ္ဖုိ႔ေမ့ေနတာ။ ေျပာ.... နင္ ဘာစားခ်င္လဲ ငါမုန္႔၀ယ္ေကၽြးမယ္”
“ မုန္႔လဲ မစားခ်င္ဘူး၊ ေက်းဇူးတင္စရာလဲ မလိုပါဘူးဟာ၊ သူငယ္ခ်င္း အခ်င္းခ်င္း ကူညီရမွာေပါ့ဟာ”
“ မရဘူးဟာ၊ နင္က ငါ့ကို သူငယ္ခ်င္း အဆင့္ပဲလားဟ၊ ငါ့မွာျဖင့္ ခင္လုိက္ရတာ၊ အိမ္က တားေနတဲ့ၾကားက အားကိုးတၾကီး ခင္ေနရတာကို နင္အသိအမွတ္မျပဳဘူး၊ ငါအရမ္း ၀မ္းနည္းတယ္”
“ အမေလး၊ မငုိလိုက္ပါနဲ႕ ၾကီးေတာ္ရယ္........၊ စိတ္ၾကီးပဲဟာ.... ကဲ့... ငါ့အတြက္ ဗလာစာအုပ္ အသစ္ တအုပ္၀ယ္ေပးေနာ္.... မုန္႔ဆုိတာ စားလုိက္ရင္ ကုန္သြားေရာ၊ စာအုပ္က စာေရးတုိင္း သတိတရျဖစ္တာေပါ့... အုိေကလား?”
“ အင္း...”
.....................................
ဒီေန႔ ကိုးတန္းမွ ငါးတန္းထိ ေအာင္စာရင္း ထြက္လာသည္။ အားလုံးပဲ ေအာင္ျမင္ၾကလို႔ မိဘတုိင္း စိတ္ေအးေနရသည္။ ပထမ ရသူ၊ ဒုတိယ ရသူေတြကေတာ့ အေပ်ာ္မဆုံးျဖစ္ၾကျပီးေပါ့။ လာမယ့္ ေက်ာင္းသာစုံညီပြဲေတာ္ၾကရင္ မိဘေတြ မ်က္ႏွာပန္း ပြင့္ၾကသလို႔၊ သားသမီးမ်ားလဲ ဂုဏ္ယူ၀င့္ၾကြားစြာနဲ႕ ေပါ့။ မုိးယံဒါေတြ စိတ္၀င္စားဖုိ႔ အခ်ိန္မရ။ ေစ်းထဲသြား အိပ္ထမ္းရအုံးမည္။ ျပီးရင္ ေတာထဲသြား ေပါင္းသင္ရအုံးမည္။ လာမယ့္ ၁၀တန္းၾကီးအတြက္ ေက်ာင္းတတ္ဖုိ႔ ျပင္ဆင္ရအုံးမည္။
အဘိုးနဲ႕ ေျမးကေလး မုိးယံတုိ႔ စား၀တ္ေနေရးက အေဖရဲ႕ ျမင္းလွည္းဖုိ႔နဲ႕ မဖူလုံနုိင္ျဖစ္ရသည္မုိ႔ မုိးယံလဲ ေက်ာင္းစာကို အေရးမစုိက္အားပါ။ အခုတေလာ အဘုိးက မၾကာခဏ က်န္းမာေရးက မေကာင္းျဖစ္ေနသည္။ ေက်ာင္းတတ္ဖုိ႔ စရိတ္ကို မိမိဘာသာ ၾကိဳတင္စုေဆာင္းမိလို႔.... ေက်ာင္းတတ္ရဖုိ႔က မပူရေတာ့။ အေဖလဲ အဘုိးေရာဂါနဲ႕မုိ႔ ေငြကလဲ သူ႔ဘက္မွာ မရွိတာေသခ်ာေနသည္။ အရင္တုန္းကထက္ အလုပ္ကို ပုိလုပ္ရအုံးမည္။
“ဟူး......”
မိုးယံတစ္ေယာက္ေတာ့ သက္ျပင္းခ်ေနမိသည္။ လက္ထဲမွာက ေငြက ၁၅၀၀ သာက်န္ေတာ့သည္။ ဗလစာအုပ္ဖုိး အတြက္ေတာ့ ျပႆနာ၊ စာေရးကိရိယာေတြလဲ အခုမွ ေစ်းပုိၾကီးေနသလား ေအာင့္ေမ့ရသည္။ မိမိကုိယ္တုိင္ ေက်ာင္းအပ္ျပီးလို႔ အပူတလုံးက်သြားသည္။ ေက်ာင္းေဘးနားက စာေရးကိရိယာေရာင္းတဲ့ ဆုိင္အသစ္ေလးေတြ႔ေတာ့ မိုးယံ၀င္ၾကည့္မိသည္။ စာအုပ္ေတြကလဲ အညံစားေတာင္ တစ္ဒါဇင္ ၁၃၀၀ ျဖစ္ေနျပီး၊ တျခားဟာ ၀ယ္ဖုိ႔က က်န္ေသး။ မုိးယံတစ္ေယာက္ စာအုပ္ေတြၾကည့္လိုက္ လက္ထဲက ပိုက္ဆံၾကည့္လိုက္နဲ႕ ေငြမေလာက္မွာ စိတ္ပူမိသည္။
“ဘာလိုခ်င္လို႔လဲ”
ဒီအသံၾကားဖူးသလိုပဲ၊ ေၾသာ္... ဒါ ယြန္းသဇင္ရဲ႕ အသံပဲ။ စိတ္ထဲမွာ ထင္တာနဲ႕ အမွန္တုိင္းပင္။ မိမိစား၀တ္ေနေရးနဲ႕မုိ႔ သူ႔ကိုေတာင္ သတိမရခ်င္ျဖစ္ေနရသည္။ တကယ္ေတာ့ ယြန္းသဇင္က မိန္းမေခ်ာေလးတစ္ေယာက္ပါ။ စိတ္ထားျဖဴစင္တယ္။ ေဟာေဟာ ဒုိင္းဒုိင္းနဲ႕ မွန္တယ္ထင္ရင္ ဇြတ္တရြတ္လုပ္ခ်င္တဲ့သူ။ မိဘကလဲ ရြာမွာက မ်က္ႏွာၾကီးမ်ဳိးေတြေလ။ ဒါေၾကာင့္ မုိးယံနဲ႕ မပတ္သက္ဖုိ႔ အိမ္က ၾကီးမားတဲ့ တားျမစ္ခ်က္ၾကီးကို အေဖအား လူေတြ႔ သတိေပးထားျပီးသားျဖစ္ေနသည္။ ယြန္းသဇင္ မုိးယံနဲ႕ ေတြ႔ရင္ ကေလးအရမ္းဆန္သည္။ ယြန္းသဇင္နဲ႕ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေနၾကတဲ့ ေယာက္်ားေလးေတြ အမ်ားၾကီးပင္။ ဒါေပမယ့္ ယြန္းသဇင္ရဲ႕ အေရးေပးမူကိုေတာ့ မုိးယံ အျပည့္အ၀ရထားသည္။
“ ဟယ္.... မုိးယံ၊ နင္ေနာ္ ေနနုိင္လိုက္တာဟာ တေႏြလုံး ဘယ္ေပ်ာက္ေနတာလဲ၊”
“ေၾသာ္... ယြန္းသဇင္၊ ဒါက နင္တုိ႔ဆုိင္လားဟ၊ ဆုိင္က အသစ္ၾကီးေနာ္”
“အမေလး... ဆုိင္ဖြင့္ထားတာ ၂လေလာက္ရွိေတာ့မယ္၊ ဒါေပမယ့္ အခုမွ ဆုိင္က ေရာင္းအားတတ္မွာဟ၊ အခုမွေက်ာင္းဖြင့္လို႔၊ နင္ဘယ္ေတြေပ်ာက္ေနတာလဲ... ရြာထဲမွာ နင္နဲ႕ေတြ႔မလာလို႔ ငါေတာင္ ရွာမိေသးတယ္။ နင္ရြာမွာကို မရွိဘူး၊ ဟုတ္တယ္မလား”
“ေအးဟ.... ငါဟုိဘက္ရြာက ၾကီးၾကီးအိမ္မွာ ယာခင္သြားကူလုပ္ေနတာ၊ မုန္႔ဖုိးေပးမယ္ဆုိေတာ့လဲ ငါသြားလုပ္ရတာေပါ့ဟာ။ တေႏြလုံး အဲဒီမွာပဲဟ၊ အဲဒီမွာ အဲလို လုပ္ေနလို႔ ငါလဲ ေက်ာင္းအပ္နုိင္တာဟ၊ မဟုတ္ရင္ အိမ္က အဘုိးက်န္းမာေရးနဲ႕ေတာ့ ေက်ာင္းတတ္ရဖုိ႔ မေသခ်ာဘူးေလ”
“ ေက်ာင္းေတာ့ မတတ္ပဲ၊ မေနပါနဲ႕ဟာ၊ ငါ့မွာ နင္ကို အားကိုးေနရတာ၊ ၁၀ တန္းဆုိ စာေတြပုိ ခက္လာျပီး၊ နင့္ကို ပုိျပီး ဒုကၡေပးဖုိ႔ မ်ားမယ္ထင္တယ္ေနာ္”
“နင္ကလဲဟာ က်ဴရွင္ေတြ ယူေပါ့ဟ၊ ဒါမွမဟုတ္ ဆရာေတြ အိမ္ေခၚျပခုိင္းေပါ့။ ၁၀တန္းကေတာ့ အေရးၾကီးတယ္ေနာ္၊ ေၾသာ္.... ငါ့ကို ဗလာစာအုပ္ ၆အုပ္ရယ္ ေဘာပင္၂ေခ်ာင္းနဲ႕ ခဲတံ ၁ေခ်ာင္းေပးေနာ္၊ ဘယ္ေလာက္က်လဲ ေျပာအုံး”
“ ေရာ့ အားလုံး ၁၅၀၀”
“ဟာ... ယြန္းသဇင္၊ ငါ တဒါဇင္လုံး မယူနုိင္ဘူး၊ ျပီးေတာ့ အဲဒီစာအုပ္ေတြ မဟုတ္ဘူးဟ၊ ဒီဘက္က အစိမ္းေလးေတြေလ”
“ ငါ... သိပါတယ္။ နင္ကလဲ ငါေပးတာေလ၊ ယူေနာ္.... မယူရင္ နင့္ကို မေခၚေတာ့ဘူး။ ငါ့စိတ္ကို နင္သိတယ္ေနာ္ မုိးယံ”
“ဟာ... နင္ကလဲ အဲဒါ ငါမွ မ၀ယ္နုိင္တာဟ၊ ျပီးေတာ့ ၁၅၀၀က်ပ္ မကဘူးထင္တယ္”
“ မကလဲ ယူဟာ၊ ငါက ၁၅၀၀က်ပ္နဲ႕ ေပးတာ၊ နင့္ကုိ အခ်စ္ဆုံး သူငယ္ခ်င္းမုိ႔ အလကားေပးလိုက္မယ္ ယူသြား၊ ဟုိမွာ ငါ့အေမ ျပန္လာကျပီး၊ အျမန္ယူျပီး သြားေတာ့”
“ေအး....ဟာ... ငါျပန္ေပးမယ္ အဲဒီတန္ဖုိးနဲ႕ အညီ၊ ငါသြားေတာ့မယ္ ေက်ာင္းဖြင့္မွ ဆုံတာေပါ့ တာ.. တာ”
....................................................................
မနက္က မနက္စာ မစားခဲ့ရ၍ မုိးယံ ဗုိက္အရမ္းဆာေနသည္။ အေျပးကေလး ေလ်ာက္ရသည္ အိမ္ကို။ ဗုိက္ဆာတဲ့ေန႔မွာ အိမ္နဲ႕ ေက်ာင္းက ပုိေ၀းေနသလိုပင္။ ေနာက္ စက္ဘီး ဒုန္းစုိင္းစီးလာတဲ့ အသံၾကားလို႔ ေဘးဆင္းျပီး ဆက္ေလ်ာက္မိသည္။
“ယြန္း..... ဒီစာေလး ယူပါဟာ... ငါနင့္ကို တကယ္ ျမတ္ျမတ္နုိးနုိး ခ်စ္မိတာပါဟာ၊ ယူသြားေပးပါဟာ ေနာ္”
တစ္ေယာက္ အတင္းေပး၊ တစ္ေယာက္ မယူနဲ႕၊ စက္ဘီး အျမန္နင္းေနရသည့္ ယြန္းသဇင္က မုိးယံကို ျမင္ေအာင္ ၾကည့္မိသြားေသးသည္။ မုိးယံလဲ ရပ္ျပီး ၾကည့္ေနမိသည္။ ဗုိက္ဆာတာေတြ ေပ်ာက္သြားသလိုပင္။ စိတ္ထဲမွာ တန္းဖုိးၾကီးၾကီး အရာတခု ေပ်ာက္ဆုံးသြားသလုိလုိ၊ ရင္စုိ႔ကို ဓါး တလက္ အဆုံးထည့္သြင္းလုိက္သလိုလို နာက်င္စြာ ခံစားေနမိသည္။ ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႕ သူတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ စက္ဘီး အျမန္နင္းေျပးေနတာကိုလဲ မျမင္မိေတာ့သလို။
................................................
“မုိးယံ.... ”
မ်က္ရည္ စက္လက္နဲ႕ မုိးယံကို ၾကည့္ေနတဲ့ ယြန္းသဇင္ကို ျမင္ေနမိသည္။
“ ေအး... သူငယ္ခ်င္း ယြန္းသဇင္၊ ဘာအကူအညီေပးရမလဲ၊ ေျပာသူငယ္ခ်င္း”
စိတ္ထဲမွာ မပါပါေပမယ့္ ဟန္ေဆာင္ အျပဳံးနဲ႕ မ်ဳိသိပ္ရင္ ျပန္ေမးလုိက္မိသည္။ နင္မ်က္ရည္ ၀ုိင္းေနတာ ျမင္ေတာ့ ငါတကယ္ ခံစားရတယ္ သဇင္ရယ္...။ ငါက နင့္ကို အျမဲတမ္း ေပ်ာ္ေနျပီး ကေလးဆန္ဆန္ေလးပဲ ျမင္ေနခ်င္တာ။ နင့္ကို ငါမရုိးမသား စိတ္ေတြျဖစ္ေနျပီးထင္တယ္။
“မုိးယံ.... ငါ့ကို စုိးသူေအာင္က ရည္းစား စကား လိုက္ေျပာေနတယ္၊ ငါဘာလုပ္ရမွာလဲ၊ ငါသူကို စိတ္ထဲမွာကို မရွိတာ။ ငါဘာလုပ္သင့္လဲ မုိးယံ... ေျပာစမ္းပါဟာ။ ငါငုိခ်င္တယ္ဟာ”
“နင္ကလဲဟာ သူက စိတ္ကစားျပီး ေျပာတာေနမွာပါ၊ စိတ္ထဲမထားပါနဲ႕၊ တကယ္ဆုိ ဒီအရြယ္က ရည္းစား မထားသင့္ဘူးလို႔ ျပန္ေျပာလိုက္ေပါ့ဟာ”
“မဟုတ္ဘူး မုိးယံ၊ သူအိမ္နဲ႕ ငါ့အိမ္က တအားရင္းႏွီးတာဟ၊ လူၾကီးခ်င္းကလဲ ေနာက္ေျပာင္သလုိနဲ႕ အရြယ္ေရာက္လာရင္ လက္ဆက္ေပးဖုိ႔ ေျပာေနၾကတယ္။”
မုိးယံ ဘာျပန္ေျပာရမည္နည္း။ စိတ္ထဲ အရွိတုိင္း နင့္ကို ငါေျပာခ်င္လိုက္တာဟာ.... ၊ ဒါေပမယ့္ ငါ့ဘ၀ ငါ့အေျခအေနနဲ႕က ဒီစကားကို ေျပာဖုိ႔ အခြင့္အေရးမရွိဘူး သဇင္ရယ္။ ငါ နင့္ကို အရမ္းခ်စ္တယ္ သဇင္ရယ္ စိတ္ထဲမွာ ကိုယ့္ဘာသာေျပာေနမိသည္။
