ေသာ္ဇင္

ဤကမၻာ၏ အစပိုင္းေလာက္က ဘုရားအေလာင္းေတာ္သည္ ေလးကၽြန္းလုံးကို အစုိးရေသာ မႏၶာတ္စၾကာမင္း ျဖစ္၏။ တစ္ေန႔သ၌ စၾကာရတနာျဖင့္ ပရိသတ္ ျခံရံလ်က္ ေကာင္းကင္ခရီး၌ ေလးကၽြန္းလုံး လွည့္လည္စဥ္ စတုမဟာရာဇ္နတ္ျပည္၏ ၾကီးက်ယ္ ခမ္းနားေၾကာင္းကို ၾကားရ၍ အေျခြအရံပရိတ္သတ္မ်ားႏွင့္ တကြ စတုမဟာရာဇ္ နတ္ျပည္သုိ႔ ခ်ီတတ္ေလေသာ္ စတုမဟာရာဇ္ နတ္မင္းၾကီး ၄ ပါးက ခရီးဦးၾကိဳလ်က္ နတ္ျပည္ကို ဆက္သၾက၏ ။ ထုိအခါ နတ္စည္းစိမ္ကို ခံစားရေသာ္လည္း တာ၀တိ ံသာနတ္ျပည္သည္ ဤနတ္ျပည္ထက္ပင္ အဆတစ္ရာမက သာလြန္ ၾကီးက်ယ္ေၾကာင္း ၾကားရျပန္၍ တာ၀တိ ံသာသုိ႔ ခ်ီျပန္ေလေသာ္ စၾကာရတနာႏွင့္ ပရိသတ္တုိ႔ မလိုက္နုိင္ၾကဘဲ လမ္းခု လပ္မွ လူ႔ျပည္သုိ႔ ျပန္ၾကရေလသည္။

ထုိအခါ တစ္ကိုယ္တည္း ၾကြလာေသာ မႏၶာတ္မင္းအား သိၾကားကိုယ္တုိင္ နတ္ျပည္ကို တစ္၀က္ခြဲ၍ လႊဲအပ္ ခံစားေစေလသည္။ ထုိအခါ လူတုိ႔၏ သက္တမ္းမွာလည္း အလြန္ရွည္ၾကာေသာ အသေခၤ်တန္းအခါျဖစ္၍ ပကတိ သိၾကားေပါင္း ၃၆ ေယာက္ေျပာင္းလဲသည့္တုိင္ေအာင္ ထုိ မႏၶာတ္စၾကာမင္းသည္ စုေတေတာ္မမူေသးဘဲ ခံစားျမဲ ခံစားေနပါလ်က္ နတ္ျပည္တစ္၀က္မွ် အုပ္စုိးရရုံျဖင့္ မတင္းတိမ္ေတာ္ မမူေသာေၾကာင့္ ေရာက္ခါစ သိၾကားသစ္ကို သတ္ျဖတ္လိုေသာ အၾကံဆုိး ေပၚေပါက္လာသျဖင့္ ထုိနတ္ျပည္မွ ကြယ္ေပ်ာက္၍ လူ႔ျပည္သုိ႔ အေရာက္တြင္ စုေတပြဲ ၀င္ရဖူးေလသည္။ [ ဇာတက႒ကထာ၊ တိကနိပါတ္၊ သကၤပၸ၀ဂ္၊ မႏၶာတုဇတ္]

ဤ၀တၳဳ၌ သိၾကားေပါင္း ၃ကိ်ပ္ ၆ေယာက္ ေျပာင္းလဲေအာင္ နတ္စည္းစိမ္ကို စံရပါလ်က္ အားမရနုိင္ေသာ ေလာဘ၏ ၾကီးက်ယ္ပုံကို မွန္းဆသင့္ေတာ့သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ တဏွာေလဘသည္ မည္သည့္တရားျဖင့္ မခ်ဳပ္တည္းနုိင္သမွ် သူ႔အလိုအေလ်ာက္ မည္သည့္အခါမွ ေနာက္ဆုတ္လိမ့္မည္ မဟုတ္။ တဏွာေလာဘ ေနာက္မဆုတ္သမွ်လည္း ျပခဲ့ေသာ ဒုကၡအေပါင္းမွ လြတ္နုိင္ၾကဦးမည္ မဟုတ္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ႏွစ္သက္ခင္မင္ လိုခ်င္ေတာင့္တမႈ ဟူေသာ တဏွာေလာဘသည္ အားလုံးေသာ ဒုကၡအေပါင္းတုိ႔၏ အေၾကာင္းရင္းခံ စင္စစ္မွန္ေသာ သမုဒယသစၥာေပတည္း။

ဤဇတ္ေၾကာင္းေလးကို အရွင္ဇနာကာဘိ၀ံသ ေရးသားျပဳစုေသာ ပထမက်မ္းစာ “ရတနာ့ဂုဏ္ရည္ ” စာအုပ္မွ သစၥာေလးပါး ရွင္းလင္းခ်က္မွ သမုဒယ သစၥာ ျဖစ္ေသာ တဏွာၾကီးမားပုံကို ျမင္သာေအာင္ ေဖာ္ျပထားေသာ စာပုိဒ္ေလးကို ေဖာ္ျပရပါသည္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆုိေတာ့ ဇတ္၀တၳဳေလးနဲ႕ စာဖတ္သူ စိတ္၀င္စားၾကတာေလ။ တရားပဲ လွိမ့္တင္ရင္ ဖတ္သူဘယ္ စိတ္၀င္စားမလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္လဲ ပါပါတယ္။ ဓမၼမွတ္စု မွာေရးတင္ထားတာ ဓမၼနဲ႕ဆုိင္တဲ့ အခ်က္အလက္ေလးေတြပါ။ အမွန္တုိင္းေျပာရရင္ ဘယ္သူမွ စိတ္၀င္တစား မဖတ္ၾကဘူး ။ ကၽြန္ေတာ္လဲ အဲဒီဘေလာ့ေလးကို မေရးျဖစ္တာ လနဲခ်ီေနျပီးေလ။ ဒီဘေလာ့ေလး လာလည္သူရွိတယ္ထင္လို႔ပါ။ ဒါေၾကာင့္ ရွိတဲ့ လာဖတ္သူေလး မပ်င္းရေအာင္ ဟာသေတြ , မွတ္သားစရာေလးေတြ , ကဗ်ာေတြ ေရွာက္ေရးတင္ေနရတာ။

ဒါမွ လာလည္သူလဲ မပ်င္းရ။ ကၽြန္ေတာ္လဲ လာလည္သူရွိေတာ့ ပုိ႔စ္တင္ရတာ မပ်င္းေတာ့ဘူး ။ ဘာလို႔ လူေတြ ဘာသာေရးလုပ္ရမွာ ရြံ႕ေနၾကတာလဲ? ေျပာေနၾက ဥပမာေလးေတာ့ ရွိတယ္။ ေရထဲမွာေနတဲ့ ငါးကေလးကို ကုန္းေပၚတင္လိုက္သလို သလိုပဲ ဖ်တ္ဖ်တ္ကို လူးေနတာပဲတဲ့ ။ အဲလိုပဲေပါ့ ပုထုဇဥ္ လူသားေတြလဲ ကိေလသာေရအလ်င္ေတြထဲမွာ ေပ်ာ္ေမြ႔ေနၾကဆုိေတာ့ ကိေလသာေရျပင္ကို ေက်ာ္လြန္နုိင္ေသာ ၀ိပႆနာတရားနဲ႕ ရင္ဆုိင္ဖုိ႔ ဖ်တ္ဖ်တ္ကို လူးေနတဲ့ မိမိရဲ႕ စိတ္ေလးကို သတိထားမိၾကမွာပါ။

မိမိစိတ္ကေလးကို သတိတရားေလး ေပၚတင္ဖုိ႔ လူေတြ အရမ္းခဲယဥ္းၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ဖ်တ္ဖ်တ္ကိုလူးေနတာပဲ။ ေျပာရင္းနဲ႕ ဒီပုိ႔စ္ရဲ႕ လိုရင္းကို ေမ့ေတာ့မယ္။ လက္တစ္ျဖစ္အတြင္းမွာ စိတ္ဟာ ကုေဋတစ္သိန္း ျဖစ္ပ်က္သြားတယ္ ဆုိတာ ၾကားဖူးနား၀ေတာ့ရွိမွာေပါ့။ ဖေယာင္းတုိင္းက တကယ္ေတာ့ ဆက္တုိက္ ဆက္တုိက္ ေလာင္ကၽြမ္းေနျခင္းျဖင့္ အလင္းတန္းျဖစ္ေပၚလာတာပါ။

ဒီလိုပဲ လူေတြရဲ႕ စိတ္နဲ႕ ဓါတ္ၾကီးေလးပါး ဖြဲ႕စည္းထားတဲ့ ဒီခႏၶာၾကီးကလဲ ဖေယာင္တုိင္မီး ေတာက္ေလာင္သလိုပါပဲဗ်ာ။ ဇတ္တိုက္ ျဖစ္ပ်က္ေလာင္ကၽြမ္းေနတာပါ။ စိတ္ကေလး တျဖစ္အတြင္းမွာ မိမိဟာ ကုသုိလ္စိတ္(ပုညကိရိယာ (၁၀)ပါး၊ အကုသိုလ္စိတ္( ေလာဘ, ေဒါသ, ေမာဟ, ဣႆာ မစၦရိယ စေသာ ကိေလသာ (၁၀)ပါး) စိတ္ေတြသာ ျဖစ္ေနမယ္ဆုိရင္ ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာ ျဖစ္ဖုိ႔အတြက္ သမုဒယသစၥာ အေၾကာင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ေျပာခ်င္တာက မိမိလုပ္ရက္ေလး ကာယကံ, ေျပာဆုိမႈ ၀စီကံနဲ႕ ၾကံစည္မႈ မေနာကံေလးတုိင္းမွာ အတတ္နုိင္ဆုံး ကိေလသာ ကင္းေအာင္ ေနတတ္ဖုိ႔ သတိတရားေလးနဲ႕ သမုဒယသစၥာေလးကို ပယ္သတ္နုိင္ၾကပါေစ။ သတိတရားေလးနဲ႕ မိမိရဲ႕ စိတ္ေလးကို ထိန္းသိမ္း ေစာက္ေရွာက္ေနမယ္ဆုိရင္ ကုသိုလ္စိတ္လဲ မျဖစ္ အကုသိုလ္ စိတ္လဲ ကင္းေသာ တည္ၾကည္တဲ့စိတ္ကေလးကေန လကၡဏာၾကီး (၃) ပါးျဖစ္တဲ့ အနိစၥ၊ဒုကၡ၊ အနတၱ တင္လိုက္မယ္ဆုိရင္ ၀ိပႆနာျဖစ္ျပီး ၀ိပႆနာစိတ္ေလးနဲ႕ ဒုကၡသစၥာတရားကို သိ, သမုဒယသစၥာကို ပယ္, နိေရာဓသစၥာကို စုိက္ျပီး, မဂၢသစၥာကို ပြားမ်ားမယ္ဆုိရင္ “အျမိဳက္” ဆုိတဲ့ မပ်က္စီးနုိင္ေသာ အရာျဖစ္ေသာ နိဗၺာန္သုိ႔ ဆုိက္ေရာက္ရန္ လမ္းျဖစ္ပါတယ္။

မွတ္ခ်က္ ။ ။ အေျပာၾကီးသူတုိ႔သည္ အလုပ္နည္း၏ , ႏႈတ္ဆိတ္သူတုိ႔သည္ အလုပ္မ်ား၏ တဲ့ ဤပုိ႔စ္သည္ မျပည့္ေသာ အုိးေလး ေဘာင္ဘင္ခတ္သည္ ဟုဆုိခ်င္ဆုိပါ။ ေနမင္းၾကီးကဲ့သုိ႔ ကိုယ္ပုိင္အလင္း မထြန္းေတာက္နုိင္ေပမယ့္ ဖေယာင္တုိင္အလင္းေလး အဆင့္ေလာက္နဲ႕ လမ္းျပပါရေစ။

ေနာက္ပိုင္းအယူအဆေလးေတြ လြဲမွားေနပါက ဆုိဆုံးမခဲ့နုိင္ပါသည္။ မမွားေသာ ေရွ႕ေန, မေသေသာ ေဆးသမားလို တစ္ဘ၀ တစ္ခႏၶာျဖင့္ ျပီးမည္မဟုတ္ေသာ ကိစၥၾကီးျဖစ္သျဖင့္ ေ၀ဖန္ဆန္းစစ္ ယုံၾကည္သင့္မွ ယုံၾကည္ေစခ်င္ပါသည္။ အမွတ္မွားရင္ အသိမွားပါလိမ့္မည္။ အသိမွားရင္ အယူမွားပါလိမ့္မည္။ အယူမွားရင္ သံသရာရွည္ပါလိမ့္မည္။ စာအုပ္ထဲမွာ အသိျဖစ္သျဖင့္ လြဲမွားမႈမ်ားစြာရွိနုိင္ပါသည္။ အမွားေပါင္းမ်ားစြာထဲမွ အယူမွားျခင္း(ဒိ႒ိအယူ) မိဘကိုသတ္သည့္ ဂရုကံၾကီးမ်ားထက္ အက်ဳိးေပးၾကာရွည္ပါသည္။

အေဖကိုသတ္ေသာ ကံသည္ ဒီေန႔က်ဴးလြန္ မနက္ျဖန္ ကမၻာပ်က္မည္ဆုိက တစ္ရက္တည္းသာ ငရဲကို ခံစားနုိင္ပါေသာ္လည္း အယူမွားေသာ(ဒိ႒ိ)ကံၾကီးသည္ ကမၻာပ်က္ေသာ္လည္း ကမၻာေျပာင္း၍ ငရဲခံရပါသည္။ အမွတ္ မွန္ေကာင္း၍ အသိ မွန္ေကာင္းၾကပါေစ။ အသိ မွန္ေကာင္း၍ အယူမွန္ေကာင္းၾကပါေစ။

ေစ်းေလွ်ာ့ယူျခင္း
လူငယ္တစ္ေယာက္ မိမိ အပ္ထားေသာ ဖိနပ္ကို လာေရြးသည္။
ဖိနပ္ျပင္သမားကေျပာသည္။
“ျပင္ခ ၂ဝဝ က်ပါတယ္”
“နည္းလွခ်ည္လား၊ ကြၽန္ေတာ္ လာအပ္တုန္းက ေလးရာက်မယ္ဆို”
“ ခင္ဗ်ားရဲ့ ဖိနပ္တစ္ဖက္ ေပ်ာက္သြားလုိ႕ပါ။”

အၾကံေပးခ
ေမာ္စကို-တဘီလီစီ ရထားေပၚတြင္ျဖစ္သည္။
အိပခ္ န္းတြဲ၏ ႏွစေ္ ယာကခ္ န္းတြင္ ရုရွားႏွင့ ္ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာသားတို႕
လိုက္ပါလာၾကသည္။ ရထားခုတ္ေမာင္းေနသည္မွာ ႏွစ္နာရီတိတိ ၾကာသြားျပီ
ျဖစ္သည္။ ပ်င္းရိျငီးေငြ႕ဖြယ္ ေကာင္းလွသည္ႏွင့္ ေဂ်ာ္ဂ်ီယာသားက
စကားစသည္။
“ပ်င္းလွတယ္ဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားနဲ႕ ကြၽန္ေတာ္ စကားထာဝွက္တမ္း
ကစားၾကရေအာင္လား။ မွန္တဲ့အေျဖတိုင္းအတြက္ ေငြငါးဆယ္ ေပးေၾကး။
ဘယ္ႏွယ့္လဲ”
“စိမ္လိုက္”
“ကိုင္း၊ ကြၽန္ေတာ္ စ ဝွက္မယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ဘယ္ကလာတာလဲ”
“ေမာ္စကိုက”
“မွန္တယ္၊ ေရာ့ ရူဘယ္ ၅ဝ။ အခုကြၽန္ေတာ္ ဘယ္ကိုသြားမယ္ထင္လဲ”
“တဘီစီလီကို”
“မွန္တယ္၊ ေရာ့ ရူဘယ္ ၅ဝ။ ဘယ္သူ႕ဆီသြားမယ္ ထင္လဲ”
“ခင္ဗ်ား မိန္းမဆီကို”
“မွန္တယ္၊ ေရာ့ ရူဘယ္ ၅ဝ။ ဘာအတြက္ သြားမယ္ထင္လဲ”
ရုရွား အနည္းငယ္ စဥ္းစားျပီး ေျပာသည္။
“မိန္းမနဲ႕ ကြာရွင္းမလို႕”
“ေရာ့ ရူဘယ္ ၅ဝဝ”
“ဘာျဖစ္လို႕ ၅ဝဝ ေပးရတာလဲ”
“ခင္ဗ်ားေပးတဲ့ အၾကံေကာင္းလုို႕”

အိပ္မေပ်ာ္ေသာည
တည္းခိုခန္းပိုင္ရွင္က ဧည့္သည္ကို ေမးသည္။
“ညက ေကာင္းေကာင္း အိပ္ရရဲ႕လား ခင္ဗ်ာ”
“မေမးရင္ ပိုေကာင္းမယ္၊ အိပ္ရာထဲမွာ ၾကမ္းပိုး အေသတစ္ေကာင္ကို
ေတြ႕ရတယ္။”
“အေသတစ္ေကာင္ေလာက္နဲ႕ ဒီေလာက္ေတာင္ စိတ္ေႏွာင့္အယွက္
ျဖစ္ရသလားဗ်ာ”
“အသုဘလိုက္ပို႕တဲ့ သူ႕ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြကို ျမင္ရင္ ခင္ဗ်ား ဒီစကားမ်ိဳး
ေျပာမွာ မဟုတ္ဘူး၊ ဟင္း”

မကန္းဘူး
အရက္ဘားထဲသို႕ ေကာင္းဘိြဳင္တစ္ေယာက္ ဝင္လာသည္။ အသက္ၾကီးျပီျဖစ္ေသာ
စားပဲထြ ိုးကေမးသည္။
“ဘာသံုးေဆာင္မလဲ”
“ဝီစကီသံုးပက္ ေပးပါ”
အဘိုးၾကီး ထံုးစံအတိုင္း အရက္ကို ေလွ်ာ့ထည့္သည္။
“အဘိုးၾကီး၊ ဘာလဲ၊ ပက္ခိုးခ်င္ျပန္ျပီလား။
“မဟုတ္ပါဘူး၊ အသက္ၾကီးေတာ့ မ်က္စိက မေကာင္းေတာ့လို႕ပါ”
“အဲဒါဆို ခြက္လွ်ံေအာင္ ထည့္လိုက္ပါေတာ့လား”
“အဲဒီေလာက္အထိလည္း မကန္းေသးဘူးေလ”

စာစီျပီး တင္စရာလဲ မလိုပါဘူး ဟာသၾကီးတင္ရတာထက္စာရင္ စာအုပ္ေလး မွ်ေ၀ေပးခ်င္လို႔ပါ... ဟာသအျမည္းေလး ေရးတင္ထားပါတယ္, လိုခ်င္ရင္ ဒီမွာ ေဒါင္းဖတ္နုိင္ပါတယ္

ဆရာျမတ္သုိ႔

သံသရာေၾကာ ျမဳပ္ေပၚေမ်ာ၍
ဘယ္ေသာမဆုံး၊ ထပ္ခါရႈံးသည္
မဂ္သုဥ္းမရပ္ ဘ၀ထပ္။
ဘုရားေရွာင္ေျပး၊ ဆရာေ၀း၍
၀ဋ္ေၾကြးစြန္းထင္း၊ ရႈံးခ်က္ျပင္းသည္
ကၽြံနင္းပါယ္တြင္း၊ ခါခါဆင္း။
ယခုေသာ္ကား
ဘုရားလည္းရွိ၊ တရားရွိ၏
ရွိသည့္တရား၊ ေဟာကာၾကားမည့္
ကိုယ္စားဆရာ၊ ဒုိ႔ေတြရွာသည့္
သစၥာလည္းရ၊ မဂ္လမ္းမ,မွာ
ဒႆနဉာဏ္၊ က်ဳိးေၾကာင္းမွန္ႏွင့္
နိဗၺာန္ေရႊျပည္နီးေလျပီး။
အုိ....ျမတ္ေသာဆရာ
ပါယ္တြင္းနက္မွ ကယ္တင္မ,သည္
ျမတ္လွဆရာ ဂုဏ္မဟာကို
ဆယ္ျဖာတင္လွ်က္၊ လက္ဆုံယွက္၍
ရင္ထက္ေအးခ်မ္း၊ ကန္ေတာ့ပန္းျဖင့္
ရႊင္လန္းညႊတ္က်ဳိး၊ ပီတိတုိးကာ
ရွိခုိးဦးတင္၊ ဆရာသခင္
ေက်းဇဴးရွင္။ ။

သရဏဂုံဦးယွက္လွ်က္
တပည့္ကုိ၀င္းေဇာ္မွ ေရးဖြဲ႔ပူေဇာ္ပါသည္။
ဆရာႏွင့္တပည့္

ေရစုန္ ေရဆန္
ျပန္လွန္ရန္
ေရဆန္ထုံးမရွိ။
စီးသည့္ ေရစုန္
ဆရာ့ဂုဏ္
အဟုန္ ၾကီးမားဘိ။
ေရဆန္ ျပန္လွန္
မုိက္မဲကံ
သြားရန္ အပါယ္ရွိ။
အမွား အမွန္
ပိုင္းျခားရန္
ေ၀ဖန္ ဉာဏ္ႏွင့္သိ။
ေရႊႏွင့္ ရႊံ႕ဟန္
ေရာေႏွာရန္
ေရဆန္ သူတုိ႔ၫွိ။
ေရႊကား ေရႊစံ
ျမင့္ျမတ္မွန္
ရႊံ႕ဟန္ ကပ္မထိ။
ဆရာအမွန္
ဦးထိပ္ပန္
မမွန္(တပည့္) ေနာက္ဆုတ္ဘိ။

ဆရာဂုဏ္ကို ဦးခုိက္လွ်က္ တပည့္ ကို၀င္းေဇာ္မွ ေရးဖြဲ႕ပူေဇာ္ပါသည္။

ဦးေကာသလႅ၏ ေမြးရပ္ေျမသုိ႔ ေက်းဇူးဆပ္ တရားေတာ္က ကို၀င္းေဇာ္ ပူေဇာ္ထားတဲ့ ကဗ်ာေလးေတြ တင္လိုက္တာပါ ......... အဓိပၸါယ္ေတြ ျပည့္၀ေနပါတယ္ဗ်ာ......... ဆရာအေရြးမမွားမိၾကပါေစနဲ႕ မိတ္ေဆြ... အဇာတသတ္ ဆရာအေရြးမွားလို႔ အေဖသတ္တဲ့ အမူၾကီး က်ဴးလြန္သြားခဲ့ရတယ္..... ျမင္ဆရာ, ၾကားဆရာ, သင္ဆရာ..... ဆရာေတြအမ်ားၾကီး မိမိပတ္၀န္းက်င္မွာ ရွိၾကပါတယ္..... ယူသင္တဲ့ သင္ခန္းစာကို ရေအာင္ ယူတတ္ပါေစ.... လုပ္သင့္တယ္ထင္တဲ့ အလုပ္ကို လုပ္နုိင္ေအာင္ ၾကိဳးစားရမယ္......... မိမိလုပ္လိုက္တဲ့ လုပ္ရက္ဟာ သူတစ္ပါးအတြက္ ေကာင္းက်ဳိးေတြ ရနုိင္ပါေစ... သူမ်ားကိုၾကည့္ေနမယ္ဆုိရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မျမင္တတ္ၾကတာ သဘာ၀ပါ........ ဆက္ေလရွည္မေနခ်င္ေတာ့ပါဘူး.... မွတ္သားစရာ စကားေလးနဲ႔ ဒီပုိ႔စ္ေလး အဆုံးသတ္ပါရေစ......
“ ကိုယ့္အက်ဳိးမထိခုိက္တဲ့ သူတစ္ပါးအက်ဳိး သယ္ပုိးရမယ္ ” ဆိုတာက အကုသိုလ္ အလုပ္ေတြ မလုပ္မိဖုိ႔ နဲ႕
“ သူတစ္ပါး အက်ဳိး မထိခုိက္ဘဲ ကိုယ့္အက်ဳိး သယ္ပုိးရမယ္ ” ဆုိတာက ကုသုိလ္အ လုပ္ေတြ လုပ္ၾကဖုိ႔ပါ။ အဓိကကေတာ့ အကုသိုလ္ေတြ အတတ္နုိင္ဆုံး နည္းေအာင္ ၾကိဳးစားျပီး, ကုသုိလ္ေတြ မ်ားေအာင္လုပ္ ၾကဖုိ႔... မနာလို၀န္တုိ စိတ္ေတြေလ်ာ့ၾကဖုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ဘေလာ္ကာ ကိုကို မမတုိ႔နဲ႕ ညီ ညီငယ္ေလးေတြကို အမွာပါခ်င္တာပါ.......... ေပ်ာ္ရႊင္နုိင္ၾကပါေစ

ေရႊအုိေရာင္ဆံေကသာထဲမွာ
ပုတုန္းေရာင္ေကသာပိုင္ရွင္ကိုျမတ္နုိးတယ္
အျပာေရာင္မ်က္၀န္းေတြၾကားထဲမွာ
အျဖဴေရာင္မ်က္၀န္းနက္ကိုႏွစ္သက္တယ္
ေမာ္ဒယ္လို႔အခ်ဳိးစားမက်ေပမယ့္
ရုိးရိုးေလးမင္းပုံစံကိုသေဘာက်တယ္
မလိုသူေတြလိုတမ်ဳိးေျပာခ်င္ေပမယ့္
မင္းလိုလူငါ့အတြက္ေတာ့
ကမၻာကိုမလြမ္းမုိးေပမယ့္
ငါ့အရင္ဒီႏွလုံးသားကမၻာမွာေတာ့
ျမင္ေနရာ မင္းအရိပ္ျဖစ္ေနတယ္...
တုိးတုိးေလးမင္းစိတ္ေကာက္တဲ့အခါ
အမ်ဳိးမ်ုဳိးနဲ႕ေခ်ာ့ျပလိုက္ရင္
သေဘာက်တတ္တဲ့မင္းရီသံေလးကို ခ်စ္တယ္
အနမ္းေပးဖုိ႔ေတာင္းဆုိရင္
မနမ္းတတ္လို႔သည္းခံပါတဲ့
အနမ္းေပးမယ္ေျပာရင္
အရမ္းရွက္တတ္လို႔ျငင္းတယ္
လိုက္လိုက္ေရာေရာေနတတ္တယ္
အေျပာလဲမ်ဳိးမ်ဳိးတတ္တယ္
ဒါေၾကာင့္ေလ
အရာအားလုံးထက္
မင္းကိုခ်စ္တယ္...........။ ။

မွတ္ခ်က္။ ။ ဆုံးေအာင္ ဖတ္လား မသိဘူး :? သူမ်ားေတြလုိေတာ့ ကာရံမက်ပါဘူး...။ ခံစားခ်က္ရွိလို႔လဲ မဟုတ္ပါဘူး။ ကဗ်ာ ေလဘယ္မွာ ကဗ်ာေရးတာနည္းလို႔ ေရးၾကည့္တာ....။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေက်းဇူးတင္တယ္ေနာ္....။

ျမဴးျမဴးယဥ္ယဥ္ေလး ကခ်င္သူမ်ားအတြက္..............

တစ္ခါက ဟုိတယ္တစ္ခု၏ ေအာက္ထပ္ စားေသာက္ခန္းတြင္ အသက္ငါးဆယ္ခန္႔ လူၾကီးတစ္ေယာက္ႏွင့္ အသက္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ လူငယ္တစ္ေယာက္တုိ႔ စားပြဲတစ္လုံးတည္းမွာ အတူထုိင္၍ အရက္ေသာက္ေနၾကသည္။ ႏွစ္ေယာက္လုံးလည္း အေတာ္မူးေနၾကသည္။ အမူးသမားတုိ႔ ထုံးစံအတုိင္း ေျပာစရာ စကားမရွိ စကားရွာက တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး မိတ္ဖြဲ႕ ၾကေတာ့သည္။
“ ဒါနဲ႕ ငါ့တူက ဘယ္ကလဲ၊ ဦးေလး မင္းကို တစ္ေနရာရာမွ ျမင္ဖူးသလိုလိုပါပဲ ”
“ ကၽြန္ေတာ္လဲ ဦးေလးကို ေတြ႔ဖူးသလိုလိုပါပဲ၊ ကၽြန္ေတာ္က မႏၱေလးကပါ ”
“ ဟုတ္လား၊ ဒါေၾကာင့္ ေနမွာ ဦးေလးလဲ မႏၱေလးကပဲ ေနေတာ့ေကာ ဘယ္အရပ္ထဲမွာလဲ ေျပာစမ္းပါဦး ”
“ ျမဳိ႕သစ္မွာပါ ”
“ ဟာ ငါလဲ ျမိဳ႕သစ္မွာေနတာပဲ၊ ဒါေၾကာင့္ ေတြ႔ဖူးသလိုလို ၊ ျမင္ဖူးသလိုလို ျဖစ္ေနတာကိုး ၊ ေဟး... ေဟာ .. ေရာ့ေသာက္ကြာ ”
“ ဟုတ္ကဲ့ ဒါနဲ ဦးေလးက ျမဳိ႕သစ္ ဘယ္နားမွာလဲ ”
“ အမွတ္ (၂) က”
“ ဟာ ကၽြန္ေတာ္လဲ အမွတ္ (၂) ကပဲ”
“ ဟန္က်လိုက္တာကြာ တစ္ျမဳိ႕တည္းသာ းတစ္လမ္းတည္းသားေတြ လာဆုံရတာ၊ အျမည္းမွာကြာ ငါက အရက္မွာလိုက္မယ္ ”
“ ရပါတယ္ ဦးရယ္၊ မိတ္ျဖစ္ေဆြျဖစ္ ႏွစ္မ်ဳိးစလုံး ကၽြန္ေတာ္ပဲ မွာပါ့မယ္၊ ေဟ့ ၾကက္ခ်ဥ္ေက်ာ္ နဲ႕ ရမ္ေလးပတ္ ကြာ ၊ ဒါနဲ ဦးေလးေနေတာ့ ”
“ ေျခာက္ဆယ့္တစ္ ေက်ာကပ္လမ္းမွာ ”
“ တူလိုက္တာ ကၽြန္ေတာ္လဲ ေျခာက္ဆယ့္တစ္ေက်ာကပ္လမ္းမွာပဲ၊ ကၽြန္ေတာ္က အိမ္နံပါတ္ - ၄၄ ”
“ ေဟ၊ ေလးဆယ့္ေလး ”
“ ဟုတ္ပါတယ္ ”
“ ဟာ ငါလဲ ေလးဆယ့္ေလးပဲ၊ အံ့ေရာေဟ့၊ တူတာမွ အကုန္တူတာ၊ ဒါနဲ႕ ငါတူ ဒီမွာ တည္းေတာ့ ဘယ္အခန္းမွာ လဲ ”
“ ၀မ္း အုိ၀မ္း မွာ ”
“ ေၾသာ္ ဒါေတာ့မတူေတာ့ဘူးကြ၊ ဦးက တစ္ သုည တစ္ မွာတည္းတာ။
“ ေၾသာ္ ”
သုိ႔ျဖင့္ ႏွစ္ေယာက္သား အမူးလြန္ကာ ေမွာက္သြားၾကသည္။ ထုိအခါ အျခားရက္အ၀ုိင္းမွာ လူတစ္ေယာက္ ေကာင္တာမွာ ထုိင္ေနသူအား
“ ဟုိ ႏွစ္ေယာက္ တူလိုက္ပုံက အေတာ္ဆန္းၾကယ္တယ္ေနာ္ ေနၾကတဲ့ ျမဳိ႕ေရာ၊ လမ္းေရာ ၊ အိမ္ေရာ ”
ထုိအခါ ေကာင္တာမွာ ထုိင္ေနသူက
“ တူမွာေပါ့ဗ်ာ၊ သူတုိ႔က သားအဖေတာ္တယ္၊ အတူလာျပီး အတူတည္းၾကတာပဲ။ အမူးလြန္ေနလို႔ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ မမွတ္မိတာ ”
ဟု ေျပာလိုက္ေလသတည္း။

ဆင္ဆုိသည္မွာ